Tired with all these, for restful death I cry,
As to behold desert a beggar born,
And needy nothing trimm’d in jollity,
And purest faith unhappily forsworn,
And gilded honour shamefully misplaced,
And maiden virtue rudely strumpeted,
And right perfection wrongfully disgraced,
And strength by limping sway disabled
And art made tongue-tied by authority,
And folly, doctor-like, controlling skill,
And simple truth miscalled simplicity,
And captive good attending captain ill:
Tired with all these, from these would I be gone,
Save that, to die, I leave my love alone.

Уморен од сето ова, кон смртта ми се ита:
наспроти заслужноста, падната и поразена,
гледам како израдувани никаквеци се китат
со триумф врз чистата вера в кал згазена.
На злобници златни почести им се дадени,
грубоста со моминската невиност е платена,
совршенствата со беззаконие се разјадени,
од поткупливата власт, јакоста е осакатена.
Уметноста со јазик во узда на власта врзан,
лудоста се перчи ко ангел што ќе нè спаси,
простотилакот заслепено пред мудроста брза
а добрината е заробена и слуга е на гнаси.
Од сето тоа волјата за живот ми е загубена,
не умирам оти сама ќе остане мојата љубена. 

(препев на Љупчо Бочваров)