Во септември 1981 година, по неколкудецениско отсуство, „Герника“ (Guernica), една од најпрепознатливите слики на Пабло Пикасо, беше вратена во Шпанија. Насликана во 1937 година, по бомбардирањето на малото истоимено баскиско гратче од страна на нацистичките и фашистичките авиони, кои го поддржувале режимот на генералот Франко, Пикасо го создал ова незаборавно дело кое стана силен антивоен симбол во светската историја.
По светската премиера во јуни на угледниот „Трибека“ фестивал во Њујорк, како и регионалната на Саревскиот филмски фестивал во август, каде ја доби „Special youth perspective award“, вториот авторски игран филм „Скејтањето не е за девојчиња“ на Дина Дума синоќа ја доживеa и македонската премиера, отворајќи го новото издание на фестивалот „Браќа Манаки“ во Битола. Најавите велат дека филмот набргу ќе може да го види и пошироката публика во домашните кина.
Пред да дочека да умре, да, сега веднаш… тука на студената земја под липата, Тања ми зборуваше дека животот е (отсекогаш бил!) претежок за неа; дека не може да врзе крај со крај, дека многу работи ѝ тежат, и не гледа како би можела да најде решение за истите.
„Сѐ е толку тешко… дури и умирањето…“, ми вели, и ми ја стегнува раката како да сака да ми го покаже тоа со нанесување на физичка болка еквивалентна на болката што ја чувствува. Не се обидувам да ја извлечам раката од нејзината, дозволувам подраснатите нокти да ми ги зарие длабоко во кожата. Јас сум ѝ како гранка за спас, тука да си ја одмори душата.
Во понеделник, на 14 септември, во рамките на проектот „Македонски филм. На големот платно“, во салата 5 во „Синеплекс“ од 19 часот публиката ќе биде во можност да види три современи документарни филмови од домашни автор(к)и. Влезот, се разбира, е слободен.
Британски работник бил навредуван поради својата ќелавост за време на расправија со колега на работното место, при што му била упатувана и закана. Судот оценил дека навредата била понижувачка и поврзана со полот, бидејќи ќелавоста е многу почеста кај мажите. Сепак, тоа не значи дека секое „ќелав“ е причина за тужба. Важни се контекстот, намерата и начинот на кој е кажано.
можеби требаше да речам не, требаше ли да ја прифатам поканата вечерва да прошетаме заедно по партизанска, по булеварот на липите, проклетите липи кои толку ги сакав во младоста, нивниот заводлив мирис, нивната шармантна присустност, но тоа беше некогаш, денес е нешто сосема поразлично, денес седам дома затворен и ретко излегувам, фала богу работам онлајн и нема потреба да го напуштам домот, а зарем не сум сакал отсекогаш да бидам дома и само дома, затворен со моите книги, музики, филмови, иако сум свесен дека одвреме-навреме треба да се социјализирам, да се дружам со луѓето, да се видам со пријателите,
Во 1845 година, двајца француски физичари снимиле нешто што човештвото никогаш пред тоа не видело: Сонцето зачувано на фотографија. Користејќи го релативно новиот процес на дагеротипија, Луи Физо и Леон Фуко го снимиле сончевиот диск со извонредни детали за своето време. И покрај примитивната опрема, темните сончеви дамки веќе биле видливи на светлата површина.
Утревечер сите патишта водат кон Хераклеја, онаму кадешто приказната започна пред три децении. Фолтиновци полнат триесет лета – три децении исполнети со музика, три декади во кои тие (о)станаа светски, а наши, триесет години во кои ги поминаа сите фази што еден бенд можеше да ги помине, а на крајот, сепак, и покрај сите предизвици, се’ уште се заедно. А тоа вреди да се прослави.
Синоќа во главната програма на „Македокс“ се прикажа креативниот документарен филм „Планина“, ко-продукциски проект меѓу Србија, Црна Гора, Словенија и Франција. Филмот на Билјана Туторов и Петар Гломазиќ имав можност да го гледам на мајскиот „MDAG“ фестивал во Полска, и беше во најтесниот круг за „ФИПРЕСЦИ“ наградата. Сепак, со колегите одлучивме таа да отиде во рацете на Сораја за нејзиниот филм „Лисица на розева месечина“ (на програмата на „Македокс“ во вторник), а колегите од другото жири му ја доделија наградата токму на „Планина“, со што ми падна камен од срцето бидејќи правдата беше задоволена. Филмот зад себе веќе стартуваше со голема награда, онаа од главното жири на престижниот „Санденс“ во јануари, а пред некој ден победи и во Сараево, но… тука запираме со наградите, бидејќи треба да дискутираме за големината на животот, бидејќи овој филм е поголем од самиот животец кој го живееме овде, во регионот.
На 32 издание на најзначајниот филмски фестивал во регионот, дебитантското остварување „17“ во режија на Косара Митиќ освои четири награди: “Срцето на Сараево” за најдобра актерка – Ева Костиќ, Специјална награда за промовирање на родовата еднаквост, Cineuropa Prize и наградата од публиката. Филмот „Скејтбордингот не е за девојчиња“ на режисерката Дина Дума, пак, ја освои Special Youth Perspectives Award.
Girls power! 🙂
