Тргнувајќи од текстот на народната песна, домаќинот треба да ги отвори ширум вратите, но и срцето, особено кога најавено доаѓаат добри гости, а досега многу пати се покажало и докажало дека Охрид како домаќин знае како тоа да го стори. „Издавачката куќа „ПНВ Публикации“, во соработка со „Поетска ноќ во Велестово“ и „Култура Бета“, в сабота, на 7 февруари, во Охрид ќе го реализира проектот „Добри гости“, преку кој иницира серија книжевни гостувања на автори од Скопје во внатрешноста на земјата на заеднички читања со локални автори, а во соработка со локални чинители“, се вели во соопштението на издавачката куќа која по осми пат го реализира овој настан.

„Не стој до мојот гроб плачејќи“ е моќна елегија напишана од американската поетеса Клер Харнер (1909-1977), премиерно објавена како „Бесмртност“ во списанието „The Gypsy poetry magazine“ во 1934 година. Оваа песна е напишана за многу краток период и станала утеха за ожалостените по ненадејната смрт на нејзиниот брат.

во тишината на собата
дишам
во темнината на собата
дишам
и кога облакот
минува низ месечината
темнината влегува во мене
но јас и натаму
гласно дишам
бидејќи знам дека
светилникот во далечината
ќе засјае
посилно од Сонцето

„Ја слушам Америка како пее“ е песна од американскиот поет Волт Витмен (1819-1892), првпат објавена во стихозбирката „Стракови трева“ од 1860 година. Иако песната е напишана во пресрет на Граѓанската војна, таа претставува визија за Америка како хармонична заедница. Движејќи се од градот кон селото и од копното кон морето, песната ја замислува Америка како место каде што луѓето работат чесно, значајно и задоволувачко – и ја слават таа работа низ песна. Америка произлегува од работата на овие многубројни и разновидни индивидуални луѓе, а нивната работа се спојува за да формира кохерентна целина. На овој начин, според описот на песната, Америка е нација каде што индивидуалноста и единството се избалансирани, при што секое го создава и зајакнува она другото.

„Кога ќе остариш“ е лирска песна од ирскиот поет Вилијам Батлер Јејтс (1865-1939), првпат објавена во 1893 година како дел од неговата стихозбирка „Розата“. Се смета за обраќање до ирската револуционерка Мод Гон, кон која Јејтс имал длабока, невозвратена љубов. Песната ги истражува темите за минливоста на времето и на физичката убавина, како и трајноста на вистинската љубов. Поетот ја замолува саканата да се замисли себеси во поодминати години, размислувајќи за минатите додворувачи. Додека многумина биле привлечени од нејзината младешка убавина, поетот нагласува дека го сакал нејзиното „внатрешно јас“ и мудроста што доаѓа со возраста. Песната е базирана врз францускиот сонет на Пјер де Ронсард (1524-1585).