Англискиот писател Радјард Киплинг се’ уште ја држи титулата „најмлад книжевен Нобеловец“. Тој ја доби престижната награда во 1907 година на 41-годишна возраст. Неговата најпозната песна „Ако“ (If) ја напишал три години подоцна, и во многу анкети е прогласена за најубава на сите времиња. Песната му ја посветил на својот син.

Денеска Ана Пејчинова ја доби наградата „Драги“ токму за преводот на поезијата на Киплинг („Избрани песни“, Полица, 2024). Честитки за авторката, која во моментов е актуелна со авганистанските дневници насловени „Пустинско срце“ (ИЛИ-ИЛИ, 2026). Во продолжение, нејзиниот препев на легендарната „Ако“:

Нобеловата награда за литература за 2026 година ѝ е доделена на канадската авторка Ен Карсон, „за нејзиниот смел и иновативен опус кој, во разигран дијалог со класичната традиција, создаде нови форми во современата литература“.

„Читај, читај, читај, читај. Оние што читаат го поседуваат светот; оние што се потопуваат во интернетот или гледаат премногу телевизија, го губат.

Во 1302 година, Данте Алигиери бил протеран од Фиренца. Казната била строга. Неговиот имот бил конфискуван. Бил обвинет за корупција и политичко недолично однесување. Кога одбил да се појави пред властите, казната станала уште построга. Ако некогаш се врател во Фиренца, можел да биде жив изгорен. Тој заминал и никогаш повеќе не го видел својот град.

По неколкуте прозни книги, деновиве Ненад Јолдески е актуелен со својата прва стихозбирка насловена „Како паѓаме јас и ти“ во издание на „Бегемот“. Книгата беше промовирана во рамките на книжевниот фестивал „АртАреа под Kрошна“, содржи 29 песни, а во продолжение, по субјективен избор, читаме три од нив 😉

Пред да дочека да умре, да, сега веднаш… тука на студената земја под липата, Тања ми зборуваше дека животот е (отсекогаш бил!) претежок за неа; дека не може да врзе крај со крај, дека многу работи ѝ тежат, и не гледа како би можела да најде решение за истите.

„Сѐ е толку тешко… дури и умирањето…“, ми вели, и ми ја стегнува раката како да сака да ми го покаже тоа со нанесување на физичка болка еквивалентна на болката што ја чувствува. Не се обидувам да ја извлечам раката од нејзината, дозволувам подраснатите нокти да ми ги зарие длабоко во кожата. Јас сум ѝ како гранка за спас, тука да си ја одмори душата.

можеби требаше да речам не, требаше ли да ја прифатам поканата вечерва да прошетаме заедно по партизанска, по булеварот на липите, проклетите липи кои толку ги сакав во младоста, нивниот заводлив мирис, нивната шармантна присустност, но тоа беше некогаш, денес е нешто сосема поразлично, денес седам дома затворен и ретко излегувам, фала богу работам онлајн и нема потреба да го напуштам домот, а зарем не сум сакал отсекогаш да бидам дома и само дома, затворен со моите книги, музики, филмови, иако сум свесен дека одвреме-навреме треба да се социјализирам, да се дружам со луѓето, да се видам со пријателите,

Сопственик на книжарница во Саутемптон, Англија, побарал помош бидејќи се селел во друг дуќан поради високата кирија. Човекот бил изненаден од одзивот на 250 луѓе, меѓу кои имало помлади, постари и лица со попреченост. Тие формирале човечки синџир во кој префрлиле неколку илјади книги, и тоа од рака на рака од старото место на новото, на растојание од 152 метри, и сето тоа за нешто повеќе од еден час.

Денес од печат излезе новиот роман на Јана Узунова насловен „Коулун, заградениот град“, како јубилејно, 250-то издание во популарната едиција „ПРОаЗА“ на издавачката куќа „Или-Или“. По првенецот „Вергина“ од 2019 година, авторката продолжува да ни „подарува“ интригантни книги со автентичен печат, несвојствени за македонската книжевна сцена.