Еден од најчудните/најинтересните/најбизарните/нај/нај/нај… настани, како сакате насловете го, се случи пред десетина години во њујоршкиот Музеј на современа уметност (МоМА), кога познатата актерка Тилда Свинтон реши јавно да спие, пред публиката, реализирајќи го проектот насловен „The Maybe“. Во оваа инсталација, Свинтон спиеше во стаклена кутија по шест-седум часа на ден, нудејќи интимно искуство во живо кое ги брише границите меѓу јавниот и приватниот живот.
Изминативе неколку филмски сезони повеќе од успешна се покажа формулата за екранизирање на популарни литерарни серијали, кои се темпира да се појават пред или по Новогодишните и Божиќните празници. Трилогијата „Господар на прстените“ и серијалот “Хари Потер“ го наметнаа овој ритам, кој неминовно мораше да продолжи со зачнување на ново повеќеделно „филмско чудовиште“.
Базиран според романот „Белиот ѕид“ на Елизабет Холдинг, филмот на режисерскиот тандем МекГи-Зигел претставува верно пренесување на едно литературно део на големото платно, доследно почитувајќи ги жанровските правила. Во современите трилери се’ повеќе се внесуваат нови и непотребни елементи, кои само создаваат поголема конфузија при перципирањето на филмот. За разлика од нив, „Длабокиот крај“ претставува чист пример за тоа како треба да се водат чувствата на гледачот до крајот на филмот, така постигнувајќи задоволителен ефект, без премногу помпа и изнасиленост.
