Овој понеделник, во рамките на проектот „Македонски филм. На големо платно“, публиката во кино салата 5 во „Синеплекс“ во редовниот термин од 19 часот бесплатно ќе може да погледне блок од четири кратки филмови на македонски режисери.
Во понеделник, на 14 септември, во рамките на проектот „Македонски филм. На големот платно“, во салата 5 во „Синеплекс“ од 19 часот публиката ќе биде во можност да види три современи документарни филмови од домашни автор(к)и. Влезот, се разбира, е слободен.
Третата августовска сесија од проектот „Македонски филм. На големо платно“ на Агенцијата за филм, на 17 август во 19 часот носи блок од четири краткометражни остварувања. На програмата се филмовите „Еклер“ на Марко Ѓоковиќ, „Синиот час“ на Ана Јакимска, „Награда“ на Лидија Мојсовска и „Имиња“ на Јане Спасиќ.
Кога една книжевна класика од осмиот век п.н.е. како Хомеровата „Одисеја“, едно од делата што ги поставија темелите на Западната цивилизација, треба да се екранизира на големото платно, тогаш тоа претставува голем настан за филмската, и воопшто, за уметноста во целост. Не секој се нафаќа на таков голем залак, бидејќи шансите да тропнеш се поголеми отколку да успееш. Низ филмската историја сме биле сведоци на безброј такви примери. Веројатно единственото име кое во моментов беше способно да го стори тоа, без сомнение, е Кристофер Нолан. Момчето кое започна со нискобуџетни зачудни филмови кон крајот на 90-те и почетокот на 2000-те, а продолжи да ја гради својата кариера со еден куп незаборавни остварувања, со „Одисеја“ веројатно стигна до ѕвездените моменти, до својот креативен врв, две години по добивањето на Оскарот. Затоа, пред да се посветиме на актуелниот филм, добро е да се потсетиме на неговиот развоен пат, за да ја доловиме поголемата слика.
Анимираниот филм во светски рамки е одамна апсолвирана и етаблирана тема. Македонската кинематографија, пак, има веќе полвековна традиција во овој жанр, благодарение на Дарко Марковиќ и неговата иницијатива за отворање на „Студиото за анимиран филм“ во рамките на „Вардар филм“. Учејќи од најдобриот во регионот, Марковиќ специјализирал анимиран филм во Загреб под директно менторство на Душан Вукотиќ, легендарниот југословенски аниматор кој во 1962 година го освои Оскарот за најдобар краток анимиран филм за остварувањето „Сурогат“. Познатиот Дар-Мар има освоено преку 30 значајни домашни и светски награди за своите анимирани филмови и карикатури, меѓу кои се култните дела како „Граница“, „Стоп“, „Бело топче“ и „Циркус“.
Во рамките на проектот „Македонски филм. На големо платно“ на Агенцијата за филм, во понеделник, на 11 мај, публиката бесплатно ќе може да проследи четири репрезентативни куси домашни остварувања: „Човекот со чудна навика да ме мава со чадор по глава“ на Вардан Тозија, „Намини бар еднаш“ на Косара Митиќ, „Борба за смрт“ на Елеонора Венинова и „Пепи и Муто“ на Георги Унковски. Се разбира, бесплатно, со почеток во 19 часот!
Агенцијата за филм во рамките на одбележувањето на своето двецениско постоење со подарок за филмофилите – бесплатни проекции на врвни македонски наслови. Секој понеделник „Синеплекс“ стана новото зборно место за сите генерации. Со проекција на „Панкот не е мртов“, „Хомо“,, „Avec L’amour“ и „Господ постои, името и’ е Петрунија“ се направи една ретроспектива на современата македонска кинематографија, а македонскиот филм се врати таму каде што припаѓа – на големото платно.
Филмскиот критичар Игор Анѓелков пред проекциите разговараше со авторите, а овој пат со него ја анализираме важноста на кино-културата и зошто е клучно домашната продукција да комуницира директно со својата публика, значењето на овој проект, но и за состојбата на македонската седма уметност денес…
Во понеделник во 18 часот продолжува иницијативата на Агенцијата за филм македонските оствaрувања да се гледаат онаму кадешто припаѓаат, на големото платно. По минатонеделниот успешен старт со „Панкот не е мртов“, кој прослави 15-годишнина од премиерата, овој пат следи филм од жанрот на креативната документаристика. „Avec L’Amour“, или „Со љубов“ на режисерот Илијa Цветковски е правен токму со неизмерна љубов кон човекот и неговaта страст и посветеност кон пасијата што ја поседува, бидејќи животот e краток и го прават поднослив за живеење оние мали нешта што несебично си ги дозволуваме. А што друго ни преостанува во овој луд, луд свет!?
Своето јубилејно, дводецениско постоење, Агенцијата за филм го зачинува со проектот насловен „Македонски филм. На големо платно“, во чии рамки секој понеделник од 18 часот, во соработка со „Синпелекс“, македонската публика ќе има можност онаму кадешто тоа и треба да се случува, во затемнетата сала и на сребрениот екран, да ги погледне (речиси) сите македонски остварувања кои во изминатите декади ја претставуваа нашата мала, но цврста кинематографија низ светските меридијани. И сето тоа – БЕСПЛАТНО! Ова е одлична можност за публиката од различни генерации, на едно место, да ги доживее македонските остварувања во сиот свој сјај, а потоа да дискутира за нив и да продолжи со дружбата до доцните часови, бидејќи понеделник е таков ден, нема многу содржини низ Скопје, па овој термин е совршена провокација да се излезе со пријателите и БЕСПЛАТНО да се ужива во седмата уметност создадена од домашните филмаџии.
Секое лето си има свој блокбастер, а ова очигледно ќе се памети по ново-стариот „Супермен“. Првиот суперхерој кој го гледав како дете заслужува внимание, после сите верзии што во меѓувреме ги доживеа и кои ја исцицаа сета креативност од оваа моќна стрип приказна. Ме интересираше колку новиот Супермен се базира на првичната сторија и на она што Ричард Донер ни го „подари“ на сребрениот екран пред речиси педесет години, колку лепушкастиот актер Дејвид Коренсвет достојно ги носи наметката и гаќите на легендарниот Кристофер Рив, бев љубопитен и дали младиот актер Николас Хоулт уверливо го одигрува негативецот Лекс Лутор, првично креиран од ненадминатиот Џин Хекман, и секако, дали наивкото со наметка повторно ќе ја врати Земјата малку наназад, а потоа малку нанапред, за да го врати времето и да ја спаси љубената. Згора на тоа, бев додатно мотивиран на подмладокот, на чија возраст веројатно ја гледав првата верзија на „човекот од челик“ од 1978 година, да му откријам еден нов филмски свет во кој царува желбата за правдина и емпатијата кон човечката раса во неволја, барем така беше во оригиналот. И така тргна приказната.
