За да не биде муабетот дека се работи за првоаприлска шега, ден потоа излезе новиот албум „Метаградот на Серава“ на Александар Пејовски, во издание на „Шарла рекордс“. Станува збор за единствениот современ македонски композитор чиј нов материјал секогаш го очекувам со нетрпение, затоа што Пејовски не објавува било што, туку музика што останува за навек. Неговите албуми се во редот на оние универзални убавини на кои секогаш со драга волја можете да им се навраќате, повторно и повторно откривајќи нешто ново. На тој начин влегувате во комплетна симбиоза со музичките композиции со кои се дружите и заедно созревате, секогаш пристапувајќи си еден на друг на нов начин, со взаемна доза на искрена почит. Така меѓу слушателот и музичкото дело се создава жив организам кој постојано пулсира и создава нови емоции, понекогаш изненадучки свежи и полетни, како да откривате сосема нов, поинаков човек во себе. А зарем тоа не е една од целите на уметноста, да ви го открие новото „ЈАС“ во Вас 😉

На 06 септември во клубот „Ла Кања“ во старата скопска чаршија низ слушачка промоција ни беше претставено новото чедо на Давид Ангелевски пророчки насловено „Бела птица, црн бран“. Албумот беше мудро најавен со и-пито „Дева“ пред само пар месеци низ четири теми, од кои насловната се најде и на новата плоча, иако сугестивната „Кабаре Скопје“ е вистински бисер и се’ уште не ми излегува од главата. Но, „Бела птица, црн бран“ си има своја замислена концепција која функцинора совршено, и десетте теми заокружуваат една целина во која Пиколомини повторно ги потпалува нашите чувства медитирајќи на темите љубов, политика, Скопје, апокалипса, смрт… како и во двете претходни албумски остварувања, „From subway to my way“ (2007) и „Меѓу митови и бомби“ (2014), но овој пат далеку посамоуверено, подефинирано и крајно авторски созреано.

Читај повеќе →