По поставувањето на „Фамилијата Адамс“ на репертоарот на Драмскиот театар, претстава со која режисерката Теа Беговска ни покажа колку во меѓувреме светот се изменил и ненормалното станало нормално, а нормалното – ненормално, сето тоа доловено и низ одличните визуелизации на Никола Пијанманов на сцената, таа со новата премиера го истражува нуклеусот на семејството, местото од каде што потекнуваат сите болки и насмевки на светот.
На денот на пролетта, 21 март, имав можност да ја погледнам на театарската сцена во Скопје, две седмици по нејзината премиера. Овој драмски текст на францускиот автор Жан-Лик Лагарс, во превод и адаптација на Беговска, функционира совршено во времиња како денешниве, кога зад аголот како навистина да се наѕира крајот на светот, а распнатоста од сите страни од нас создава ѕверови кои не гледаат подалеку од сопственото „јас“, се’ потешко искажувајќи ја вистината која гори во градите.










