Избор од стихозбирката објавена во 2025 година од „Креативна верига“

под друго небо
(скопје, август 2022)

седиме на една клупа во паркот, гласно
џвакаме наполитанки, и ги гледаме облаците.
еден облак онаму ти личи на кит.

денот е топол и голем колку детско срце.

еден ден ти исто ќе седиш на клупа со твојата
ќерка и исто ќе се смеете, само се надевам тоа
ќе биде некаде далеку, под друго небо, не тука.

овде отсекогаш останувале само будалите,
колку за на смртта да не и’ биде здодевно.

во линиите на нејзиното грло
(браунсвил, мај 2020)

мис џесика носи црвен пепито фустан.
во џебот од престилката ги крие своите
соништа. нарачките ги запишува со лева рака.

го допира моето рамо кога ме послужува. ми
вели „sugar“ и „honey“ со тексашки акцент. во
линиите на нејзиното грло лежат илјада сеќавања.

никогаш не отпатувала подалеку од денвер,
ми рече еднаш додека ми дотураше кафе.
срцето и’ чукаше брзо како на девојче.

понекогаш ја сонувам, спокојна, на тремот пред
нејзината куќа. небото и’ се радува додека ја гледа.

Дури и без да те допрам
(бордо, ноември 2021)

ова есенско утро има звук на скршено стакло.

нема завеса на прозорецот и јасно гледаме како
ветрот на праската и’ го зема последниот лист.

дури и без да те допрам, знам: дланките
ти се студени како пред заминување.

на малата бела наткасна
(белград, декември 2021)

можеби утре нема да се разбудам. можеби
ова ми е последната цигара. неважно.

сега нештата се поинакви: фрижидерот е
најчесто полн, децата се пораснати, ќерка ми
може сама да си наполни чаша вода од кујната.

на малата бела наткасна од мојата страна на
креветот, долго време стои недочитана книга.

старецов што оди пред мене
(скопје, јули 2023)

со татко ми доаѓаме до гробот на баба ми.

во една кеса носиме ножици за кроење,
мотиче и десет свеќи. татко ми брза пред
мене и се подмладува со секој чекор.

сонцето го пржи додека ги крои грмушките,
кои изникнале од последниот пат кога бил овде.
тој си ја брише потта од челото и продолжува.

еден час подоцна, застанува пред гробот, ја
симнува капата и пали свеќа. личи на мало
дете додека си ја потспаструва кошулата.

плаче уште пред да изговори „здраво мамо“.

сонцето е веќе на онаа страна кога си одиме дома.
старецов што полека оди пред мене е татко ми.

ми се чини дека некаде слушнав дете
(ванкувер, мај 2021)

од вратата пред која што стојам сега никој не излегува.
зад неа нема никој што ќе ми каже: повели, влези.

ако замижам, ете ја таму мајка ми, поспана и лута.
нејзиното кршливо тело трепери на студот. жолтата
светилка исцртува круг околу нејзината бушава коса.

ми се чини дека таму некаде слушам дете. се вртам.
ни таму нема никој што ме довикува.

автопортрет
(лима, мај 2026)

животот го поминав набрзина.

не памтам од кога имам клаустрофобија. хронично
боледувам од бронхитис и несмасност. носот ми е
кршен еднаш, срцето неколкупати.

не сакам усиленост, уморен сум од чекање подобро
утре, мразам родителски средби. сакам чоколади.

најчесто кршам се’ што ќе допрам. моите деца
се единственото убаво нешто што сум го направил.

се’ што поседувам може да се спакува во кутија за чевли.