„По 22 години од онаа славна Венгерова генерација со Кемпбел,  Виеира, Пирес, Љунберг, Бергкамп, Анри… Арсенал е шампион во Премиер лигата. Честитки за Артета и момците, и се разбира, за сите Ганерси во срцето. За заокружување на сезоната, на 30 мај во Будимпешта, напад и на европскиот трон. Go Gunners Go!!!“

Поубав хајлајт за пост на ФБ не сум можел да смислам. Надополнето со соодветни слики, се чинеше дека се’ е кажано. Но деновиве чувствував дека сето ова бара подробно образложение. Така стигнав(ме) до овој текст, во кој се обидувам субјективно да го доловам чувството на триумф после толку години чекање. Затоа што на крајот, кој чека – ќе дочека, вели народната. А кога нешто долго очекуваш, тогаш триумфот е уште поспецијален. Успехот не е инстантен, туку си го градел со години. Темелот е здраво поставен, критериумите се високо кренати, и работата во иднина само може да се надградува. Поп-арт гуруто Енди Ворхол велеше: „Work. The most important thing is work“. И беше во право. Се препознавам во оваа приказна, затоа и го сакам Арсенал.