Претежно добар како лепче,

понекогаш бесен на цел свет.

Најчесто мирен како бубачка.

Неретко луд, здивен и лут како

ранет лав во савана.

Во меѓувреме никој и ништо.

Ма постојано никој и ништо.

Човек полн со топлина и горчина

како и повеќето на планетава.

Бега од луѓето во здрава самотија,

но му фалат по една недела.

Нема човештво без луѓе, но се’ помалку

вистински луѓе.

Најчесто насмеан и позитивен,

но некогаш би ги столчил сите.

Избегнува кавги, расправии,

но бегајте ако се налути!

Најобичен човек,

речиси ѕвер.

@ Песната „Човек, најобичен“ ја затвора стихозбирката „Скапо е сонцето“ (2025) од Јовица Ивановски