Во 1845 година, двајца француски физичари снимиле нешто што човештвото никогаш пред тоа не видело: Сонцето зачувано на фотографија. Користејќи го релативно новиот процес на дагеротипија, Луи Физо и Леон Фуко го снимиле сончевиот диск со извонредни детали за своето време. И покрај примитивната опрема, темните сончеви дамки веќе биле видливи на светлата површина.
Претежно добар како лепче,
понекогаш бесен на цел свет.
Најчесто мирен како бубачка.
Неретко луд, здивен и лут како
ранет лав во савана.
Третото целовечерно остварување на Митриќески следува по „Преку езерото“ (1997) и „Како лош сон“ (2003). По првите два релативно камерни филмови, овој пат режисерот се одлучува за поголем актерски ансамбл, составен од различни генерации македонски актери, надополнети со понекој странец, и интересно, со неколку деца-натуршчици. Токму работата со актерите е една од неколкуте клучни нешта за успешен финален продукт.
Во последниве години британската кинематографија конечно застана на нозе и на светот му понуди филмови кои одлично се носеа со доминантната холивудска понуда. Во овој период настанаа дела како „Trainspotting“ и „Shallow grave“ (и обата во режија на Дени Бојл), потоа „Velvet goldmine“, „Acid house“ и други наслови, кои го земаа рокенролот (или пак актуелните музички трендови) како основна подлога на филмот, или пак како главен носител на филмското сиже („Кадифен рудник од злато“ е полуавтобиографски филм за Дејвид Боуви и за случувањата на британската музичка сцена во 70-те, додека „Есид куќа“ е посвета на клупската сцена од актуелните 90-ти). Музиката и филмот отсекогаш оделе во пакет, а тоа Британците (и не само тие) мудро го искористија за да предизвикаат интерес кај новата генерација филмски уметници, настрана од она што го прават/правеа островските ветерани како Питер Гринавеј, Мајк Ли и (починатиот) Дерек Џарман.
