Се радувам што денес од печат излезе второто издание на „Ветрилиште“, откако последниот примерок од првото издание од ноември 2024 година се продаде неодамна. За разлика од оригиналното издание, кое беше јубилејна десетта објавена книга, па си доби тврд повез и внатрешно шиење за да биде незаборавна, овој пат романот е објавен во мек повез во едицијата „ПРОаЗА“ на ИЛИ-ИЛИ под редниот број 247.
По поставувањето на „Фамилијата Адамс“ на репертоарот на Драмскиот театар, претстава со која режисерката Теа Беговска ни покажа колку во меѓувреме светот се изменил и ненормалното станало нормално, а нормалното – ненормално, сето тоа доловено и низ одличните визуелизации на Никола Пијанманов на сцената, таа со новата премиера го истражува нуклеусот на семејството, местото од каде што потекнуваат сите болки и насмевки на светот.
На денот на пролетта, 21 март, имав можност да ја погледнам на театарската сцена во Скопје, две седмици по нејзината премиера. Овој драмски текст на францускиот автор Жан-Лик Лагарс, во превод и адаптација на Беговска, функционира совршено во времиња како денешниве, кога зад аголот како навистина да се наѕира крајот на светот, а распнатоста од сите страни од нас создава ѕверови кои не гледаат подалеку од сопственото „јас“, се’ потешко искажувајќи ја вистината која гори во градите.
Сликата „Пролет“ (околу 1480) од Сандро Ботичели е комплексна, алегориска слика што ги слави пролетта, љубовта и плодноста, веројатно создадена за свадбата на Медичи. Таа прикажува девет фигури од класичната митологија како напредуваат по цветен тревник во шума од портокали и ловорови дрвја, вклучувајќи ги Венера, Флора и Трите Грации – што претставуваат премин од сурова страст (Зефир/Хлорис) кон цивилизирана љубов и божествена убавина, отелотворувајќи ги ренесансните неоплатонски идеали.
Вчера во Македонската академија на науките и уметностите беше објавен годинашниот добитник на наградата „Златен венец“ на „Струшките вечери на поезијата“, холандската поетеса Анеке Брасинга. По нејзиното претставување следеше поетско читање по повод 21 март, „Светскиот ден на поезијата“, на кое настапија членови на Македонскиот ПЕН Центар и на Друштвото на писателите на Македонија. Бидејќи ја имав таа чест за прв пат да настапам во тој простор, напишав нова песна, насловена „Брчки“.
Денеска од печат излегува новата книга од Симона Јованоска насловена „Ништо нормално“, како 246 издание во популарната едиција „ПРОаЗА“ на ИЛИ-ИЛИ. По дебито „Ги најдов во длабокото“ (2015), ова е втора збирка со раскази на авторката, откако во меѓувреме објави и два романи, „Денот на црвот“ (2021) и „Леска Брезоска“ (2024).
Членовите на американската филмска академија отсекогаш љубеле да фаворизираат сѐамерикански филм на кој ќе му ги дадат сите почести. Доколку годината „не се погоди“, можеме да очекуваме и некое изненадување, но оваа година тие имаа џокер во ракавот, бидејќи филмот „Една битка по друга“ на Пол Томас Андерсон содржи сѐ што може да се посака, а притоа да има предзнак „американско“. Овој бизарен акционен трилер кој иако е развлечен и раздолжен по сите напоредници и меридијани, сепак не можете да престанете да го гледате затоа што е мајсторски направен, според сите стандарди на американското меинстрим кино. Филмот мудро ја користи сатирата за да проговори за актуелните состојби во кои живееме, а за пораките што ги носи, во продолжение на текстот.
По завршувањето на уште една приказна поврзана со наградата „Роман на годината“, би сакал повторно, како и во претходниот случај со романот „Арагон“ на Михајло Свидерски, да се осврнам на книгите кои тивко и речиси незабележително, но сосема заслужено, го градат својот пат до вистинските читатели. Овој пат станува збор за романот „Необјавен фељтон“ на Владимир Илиевски, кој како и претходниот „Суво мастило“ (2020) (и обата во издание на „Македоника литера“), сосема заслужено беа финалисти за наградата на Фондацијата „Славко Јаневски“.
По две ипол декади, фантастичниот швајцарски индустријал рок бенд „The Young Gods“ повторно гостува во нашиот град, во рамките на европската турнеја „Appear disappear“ која солидно ја затераа уште од минатата година, по излегувањето на актуелниот истоимен албум на 27 март. За таа цел, батко Игор навреме го нарача ЛП-то од нивниот сајт, и со пресметаното заглавување во нашата пошта од минимум два месеци, некаде по новогодишните празници константно уживам во новиот материјал, подготвувајќи се за настапот во живо. Билетот веќе одамна е купен, а концертот ете го, се приближува, во сабота, во 21 часот, во МКЦ. Благодарност „Password production“! Can’t wait!!!
Годинава славам дводецениски роденден од излегувањето на мојата прва официјална прозна објава, збирката „Кротки приказни“. Во меѓувреме, дваесетината раскази поместени во неа се најдоа во реизданието кое во насловот содржи по нешто од сите трите книги што ги нуди: „Кротко-крајаптни синтези“. По тој повод, денес „честам“ еден расказ поврзан со музичар, кој се надевам дека ќе го препознаете 😉
пишува: Бисера Анѓелков
Го мразам феминизмот. И не, не го мразам движењето и секако не жените, туку самиот збор. ФЕМинизам. Фем. Женственост.
Па што всушност е женственост? Според Кембриџ речникот, таа се дефинира како факт или квалитет на поседување карактеристики што традиционално се сметаат за типични или соодветни за жена. Она што ме збунува, сепак, е каква врска има самото тоа да се биде жена со залагањето за еднаквост на прво место? Зошто движење што ги оспорува основните прекршувања на човековите права носи име вкоренето во женственоста?
