Шетам низ родниот град и наидувам на огромното платно во центарот на кое се соопштува дека некој доага во Скопје. Откако во последно време почна видот да ми трокира и малку да ме подлажнува, оддалеку читам „Нико Доага во Скопје“. Паметам дека се работи за партизан-херој од Крушево, чие име стана тамошен бренд за тутун, и си велам, добро, веројатно се ребрендирале и доаѓаат во Скопје, односно, го префрлиле седиштето во главниот град. Но нели забрането е да се рекламираат цигари?
Според добрите познавачи на современата музика, и годинава „ОФФест“ го задржа добриот курс, „подарувајќи“ ни четири музички вечери кои можат да го задоволат сечиј вкус. За мене особено е важна „Африканската вечер“, која се одржа на третиот фестивалски ден, во саботата, на 7 јуни. По минатогодишната фантастича понуда, се разбира дека очекувањата повторно беа големи.
Синоќа во киното „Фросина“ во МКЦ се случи претпремиерата на мјузиклот за деца и младинци „Аладин и волшебната ламба“ во изведба на екипата од „Бродвеј јуниор“, под супервизија на Наташа Јанкова и Радо Алексовски.
Премиерата на преставата ќе се случи вечерва на истото место од 19 часот, во рамките на Фестивалот на детски мјузикли – Скопје 2025! „Аладин“ се изведува во препев на македонски јазик, а утревечер во рамките на фестивалот ќе се изведе мјузиклот „Убавицата и ѕверот“ на англиски јазик.
Срдечна препорака за родителите и нивните деца да си поминат убави заеднички моменти пред завршувањето на училишната година 😉
Традиционалниот годишен „Саем на книгата“ во Скопје е место каде што заинтересираните издавачи го реализираат замисленото најдобро што можат. Се чини дека оваа наша најпосетена манифестација од културата, со одминување на времето, како се’ повеќе да се врти кон домашните автори, давајќи им простор за средба со читателите, што е навистина убаво. Гостувањата од странство се бројат на прстите од едната рака, а она што се случи со присуството на германскиот автор на психо-трилери Себастијан Фицек може да го сместиме во редот на „феноменолошки исклучок“. Тоа, се разбира, може само да радува, бидејќи гледаме еден куп млади луѓе со книги во рацете како со часови чекаат автограм од авторот, но истовремено е некако и тажно, особено за издавачи како ИЛИ-ИЛИ, кои четврт век се обидуваат да создадат една критична група на читатели која од година во година треба да станува се’ побројна, со регрутирање на млади сили, кои очигледно повеќе преферираат читање на комерцијална литература. Но, би рекле некои, важно е да се чита, па макар и водич за нова машина за перење алишта. Во продолжение на текстот ќе се обидам од субјективен аспект на доживеаното да ги доловам битните моменти поврзани со претставувањето на ИЛИ-ИЛИ на годинашниот саем на книгата.
Оваа година Интернационалниот филмски фестивал “КинеНова“ слави убав јубилеј – 10 години од своето постоење. Во таа насока беше планирана мартовска ревија за загревање на атмсоферата, со избор на некои од највозбудливите остварувања на последните неколку фестивалски изданија. По трагедијата во Кочани, единствена прифатлива форма во која може да се прикажат избраните филмови е неколкудневна ревија со хуманитарен карактер, како што и доликува.
Прв прозорец кон светот за секој основец долги децении беше неделникот „Наш свет“, кој со нетрпение очекувавме да ни го донесат, ако добро се сеќавам, во средите. Потоа следеше читање од „А“ до „Ш“ на секој објавен текст, и на крајот вистинското колаче – музичките топ листи, на кои, барем во 80-те, неодминливи беа Мили Ванили, Т’Пау, Сузан Вега, Трансвижн вамп итн. Оваа година се навршува 65-годишнината од излегувањето на првиот број, а токму деновиве случајно наидов на една фина архива од стари насловни, па ми се чинеше дека е убаво да се одбележи јубилејот.
Од поранешните редакции за култура во електронските медиуми не остана речиси ништо. Телевизија Телма е еден од ретките бастиони кои во својот дневник практикуваат да покријат културни настани актуелни во моментот. Тие беа пријатното изненадување на промоцијата на „Ветрилиште“ во ДПМ, емитувајќи го прилогот веднаш по настанот, во третото издание на вестите, со што ги испочитуваа основните правила на новинарската професија.
Кон театарската адаптација на романот „Снег“ од Максанс Фермин
Во понеделникот во МКЦ, популарната „Денсинг сала“ во која вообичаено уживаме во концертните настани беше сосема непрепознатлива. Како да влегувате во временска машина која ве носи пар векови во минатото, во земјата на изгрејсонцето. „Виновникот“ за оваа поинаква реалност е сценографијата за претставата „Снег“, која по минатомесечната премиерна изведба повторно се врати на сцената, на исклучително задоволство на пристутните.
Како да се заокружи 30-годишниот јубилеј од постоењето, освен со уште еден триумфален настан. Браво момци, браво Суперхикси! Во неделата се случи првиот од двата најавени „анплагда“ на бендот кој на музичка сцена како нашата, на која нема правила на игра, успева да опстои полни три декади со еден куп албуми и песни зад себе. По големиот концерт летото во паркот во Кисела вода, овој пат во истата општина, но во прекрасниот Дом на култура „Билјана Беличанец“, деветчлената банда успеа да направи акустична прошетка низ материјалот кој супериорно го градеше од година во година, за на крајот да станат една од ретките македонски групи со вистински интегритет.
На денешен ден во 1979 година, на Скопјанката Гонџа Бојаџиу, попозната како Мајка Тереза, во Осло и’ беше доделена Нобеловата награда за мир. Во нејзиниот спомен-музеј во Скопје, на видно место се истакнати копијата од дипломата од овој настан и фотографијата која датира токму од 10 декември, кога Мајка Тереза лично ја примила наградата од Нобеловиот одбор.
