Синоќа на легендарниот „Aцтека“ стадион во Мексико сити започна 23. Светско првенство во фудбал, со победа на домаќинот над Јужна Африка со 2-0, во меч со три црвени картони.

Синоќа на легендарниот „Aцтека“ стадион во Мексико сити започна 23. Светско првенство во фудбал, со победа на домаќинот над Јужна Африка со 2-0, во меч со три црвени картони.

За да не биде муабетот дека се работи за првоаприлска шега, ден потоа излезе новиот албум „Метаградот на Серава“ на Александар Пејовски, во издание на „Шарла рекордс“. Станува збор за единствениот современ македонски композитор чиј нов материјал секогаш го очекувам со нетрпение, затоа што Пејовски не објавува било што, туку музика што останува за навек. Неговите албуми се во редот на оние универзални убавини на кои секогаш со драга волја можете да им се навраќате, повторно и повторно откривајќи нешто ново. На тој начин влегувате во комплетна симбиоза со музичките композиции со кои се дружите и заедно созревате, секогаш пристапувајќи си еден на друг на нов начин, со взаемна доза на искрена почит. Така меѓу слушателот и музичкото дело се создава жив организам кој постојано пулсира и создава нови емоции, понекогаш изненадучки свежи и полетни, како да откривате сосема нов, поинаков човек во себе. А зарем тоа не е една од целите на уметноста, да ви го открие новото „ЈАС“ во Вас 😉

По 52 дена чекање, конечно ми стигна едно драгоцено ЛП кое го нарачав на 1 декември. Со радост отидов во пошта, а љубезните службеници се извинија и ми кажаа дека дента штрајкуваат и дека не се во можност да ми ја дадат пратката. Не инсистирав на ништо, им посакав да ја истераат правдата и да добијат плата, бидејќи нивната егзистенција е далеку поважна од моето ЛП. Мислев дека се наоѓам во ситуација кога „ова ноќ није био мој дан“, ама се излажав, бидејќи малку подоцна ми пиша Шон и ме праша кога сум во книжарница за да ми донесе плоча. Брзо се договоривме да се видиме, и тогаш сфатив дека денес навистина е мојот среќен ЛП ден.

Со финалниот меч меѓу ПСЖ и Челзи, вечерва во 21 часот по средноевропско време се затвора првото светско клупско првенство во фудбал, со кое ФИФА испишува нова страница во историјата на „најпопуларната споредна работа на светот“. Како и секое првороденче (кое, според народната, „се фрла во вода“), и ова не помина којзнае како, но ќе се памети како вовед во новата приказна која секои четири години, на едно место, ќе ги собира најдобрите клубови од сите континенти, за да ги одмерат силите и да се добие најдобриот меѓу нив.

Кон албумот „Songs of a lost world“ на The Cure
Се чини како оваа година сите да објавија албуми. Го слушам интервјуто на „стариот лисец“ Дејвид Гилмур кој јасно нагласува дека клучни биле тие година-две од пандемијата, кога бевме затворени дома и сакал-нејќел, за да не полудиш, почнуваш да твориш. Ник Кејв, Меркјури рев, Тиндерстикс, Бет Гибонс, Прл џем, Лори Андерсон, Смешинг пампкинс… се само дел од имињата кои не’ почестија со нов материјал. Дури и јас издадов пет книги(!) Сепак, од сето наброено, за мене албум на годината е „Songs of a lost world“ на Кјур, не затоа што стана број еден на релевантните листи од оваа и онаа страна на океанот, туку затоа што слушањето на ова ремек-дело и уживањето во него е најмалку што можам да сторам за Илиќот, првиот што од мојата генерација замина на оној свет.

Со ваков глупав и смешен, но добронамерен наслов ја одбележувам 25-годишнината од објавувањето на многу драгиот албум „Californication“ на Red hot chilli peppers. Момците од Калифорнија кои се „возеа“ на гранџ бранот во 90-те заедно со Nirvana, Pearl jam, Alice in chains, Soundgarden… „подарувајќи“ ни сосема поинаков, фанки звук, но со слична енергија како онаа која доаѓаше од Сиетл, по едно-ипол-децениско постоење се чини го снимија својот најзрел албум, кој на многумина им е при самиот врв, меѓу омилените. Тој излезе на 08 јуни 1999 година, и да, тоа е единствениот албум што го поседувам во домашната ЛП колекција од „Пеперси“, на кој одвреме-навреме со драго срце му се навраќам.

Радоста е неизмерна кога, и по четири децении, ќе откриеш некое парче музика кое мудро се криело од тебе, за токму после толку долго време, да ти се „разголи“ во сиот свој сјај. „Талас“ е музички проект на Бојан Печар, басистот на ЕКВ, за кој ниту угледниот музички новинар Петар Јањатовиќ нема засебна референца во неговата антологиска „Екс-ЈУ Рок енциклопедија“, туку само попатно го спомнува низ текстовите за други музички проекти на музичарите кои се дел од оваа плоча. А насловот? Па, всушност тој е оној кој ме привлече кон овој албум. Насловот на славниот расказ на Џером Селинџер совршено одговара за музичката слика на „Талас“ во 1983 година и за сето она што низ нивниот њу-вејв пристап сакаат да и’ го подарат на тогашната (но и денешната) публика на овие простори.

Кон албумот „Мека машина“ на Хајка (Самиздат, 2023)
Со слушачка промоција на 28 јануари момците од бендот „Хајка“ го промовираа својот втор албум „Мека машина“. Темата која беше нивен ултимативен хит во текот на бројните настапи низ целата 2022 година стана наслов на второто свиречко чедо кое, за разлика од првенецот кој беше достапен само онлајн, си доби и свој физички компакт-диск облик.

Со лепењето на последната сликичка, деновиве финиширавме со полнењето на десеттиот, јубилеен албум од европските и светските фудбалски првенства, секако, во издание на Панини. Последниве неколку години имам голема помош од Ведран, кој оваа година веќе сам можеше да ги одлепи сликичките и да ги залепи на предвиденото место, без да ги оштети на ќошот при одлепувањето или да ги залепи малку накриво, како во претходните албуми. Така, и покрај дизајнерските недостатоци на кои многумина се пожалија, со најавата дека правата за следното светско фудбалско првенство кое во 2026 година ќе се одржи во Канада, САД и Мексико ќе му бидат одземени на легендарниот италијански издавач на албуми со самолепливи сликички, го прави актуелниот албум „Катар 2022“ драгоцен колекционерски примерок.

Изминатиот период се заредија текстови во однос на 30-годишнината од излегувањето на некои култни албуми на почетокот од 90-те (Архангел 1, Nevermind на Нирвана, Blue lines на Масив атак, Пакет аранжман и Шарло…). А само една година порано, или поточно, на 21 август 1990 година, бумот го навести излегувањето на албумот Ritual de lo habitual на Jane’s addiction, кој и по три декади покажува и докажува дека се работи за безвременско издание кое се’ уште функционира беспрекорно.
