Се радувам што денес од печат излезе второто издание на „Ветрилиште“, откако последниот примерок од првото издание од ноември 2024 година се продаде неодамна. За разлика од оригиналното издание, кое беше јубилејна десетта објавена книга, па си доби тврд повез и внатрешно шиење за да биде незаборавна, овој пат романот е објавен во мек повез во едицијата „ПРОаЗА“ на ИЛИ-ИЛИ под редниот број 247.
Вчера во Македонската академија на науките и уметностите беше објавен годинашниот добитник на наградата „Златен венец“ на „Струшките вечери на поезијата“, холандската поетеса Анеке Брасинга. По нејзиното претставување следеше поетско читање по повод 21 март, „Светскиот ден на поезијата“, на кое настапија членови на Македонскиот ПЕН Центар и на Друштвото на писателите на Македонија. Бидејќи ја имав таа чест за прв пат да настапам во тој простор, напишав нова песна, насловена „Брчки“.
Годинава славам дводецениски роденден од излегувањето на мојата прва официјална прозна објава, збирката „Кротки приказни“. Во меѓувреме, дваесетината раскази поместени во неа се најдоа во реизданието кое во насловот содржи по нешто од сите трите книги што ги нуди: „Кротко-крајаптни синтези“. По тој повод, денес „честам“ еден расказ поврзан со музичар, кој се надевам дека ќе го препознаете 😉
„Книгата „Филмско око“ на Игор Анѓелков (2025, Скопје: Или-Или), ја проследува продукцијата на седмата уметност во текот на последните неколку години. Претставува критичка хроника на дадениот период на македонскиот, европскиот и американскиот филм.
Кон романот „Ветрилиште“; пишува: Марија Трифуновска Тасеска
Драг Борис,
Првично, делуваш како обичен човек, ако обичен е нешто што навистина постои. Не знам по кои критериуми би се утврдила обичноста или необичноста кај некој. Дали можеби тоа што си опишан како човек кој живее обичен живот и станува со кукуригањето на петелот, па слуша музика користејќи грамофон и го пие кафето на балконот, те прави само обичен човек? Или тоа што сакаш „обични, секојдневни нешта – како редење дрва, косење трева, чистење олуци?“
Ако е тоа критериум, тогаш, кој е посебен?
Неодамна на своите профили на социјалните медиуми, ДПМ ја сподели песната „Улиште“ од стихозбирката „Ноември“, која е дел од конкурсот за годишните награди. Aвторот ја избра таа песна затоа што е единствената која опфаќа период на зреење од три децении. Овој текст низ (само)анализа ќе се обиде да ги долови патувањето на една песна низ времето, односно, трансформацијата од „цел“ во „улиште“.
Ја ситниме 2025-тата, време е за мала рекапитулација на нештата. Оваа година е во знакот на бројот 3 (три):
– три книги (прва стихозбирка, четврта со филмска есеистика и реиздание на првите три книги);
– три филмски фестивали (2nd Abbas Kiarostami – Berlin, 4th Across the lake – Dojran, 43. Torino film festival)
кон стихозбирката „Ноември“ од Игор Анѓелков
пишува: Тони Ќосев
На крајот од секоја школска година, класниот раководител доделуваше книги за одличните ученици за прикажаниот успех. Според детската логика, колку подебела книга – толку подобар си бил од другите. Во шесто одделение мене ми доделија една тенка книга. Класниот ме убедуваше дека само јас сум можел да ја разберам. Како да не. За таа книга да ја разберам ми требаа години, предзнаења и знаења, животна зрелост. Насловот на книгата: „Странецот“ – Албер Ками, една од највлијателните книги во 20 век.
„Ноември е книжуле што мириса на љубов, во секоја нејзина форма и проформа, со вкус и мирис на пита од тиква, печени костени, џем од кајсија… Иако има мешовита структура, на секоја страница и низ секој стих тлее отелотворувачка атмосфера. Ни дал, поетот дебитант на педесет плус, парче од себе, впрочем како би го потврдил својот авторски печат, ако не си ја разголи душата?!
“Игор во своите стихови ја вметнал најважната дефиниција за поезијата: „и знам дека едноставните стихови се помоќни од сите други зборови“.
И сликите во кои можеме да се препознаеме, како оние во „Шума“, но и оние непознатите сонливи, како во „Бамји“ (во кои исто така можеме да се препознаеме дури и кога ни се незнајни), и тие се чувствуваат како блиски, а повторувањето на стиховите не претендираат да звучат како барање потврда, туку раѓаат ритмика.
