Во пресрет на финалето на Светското фудбалско првенство во Катар (честитки на Хрватска за бронзата!), а по текстот објавен претходно, насловен „Фудбал и политика“, ги негувам моите спортски афинитети со собрани занимливости поврзани со минатите светски фудбалски првенства, чисто онака, за викенд-опуштање и забава, бидејќи многу од нив се на работ на рубриката „верувале или не“. Уживкајте 😉
Иако за време на светските првенства во фудбал барем за момент забораваме на политиката, несомнено, бракот меѓу фудбалот и политиката отсекогаш одел рака-под-рака, па ме интересираше како се развивале настаните во текот на Мундијалите од 1930 година до денешен ден, што се случувало, какви приказни испаѓале во зависност од контекстот и времето во кое се случувале… и еве што забележале хроничарите, информации кои се надевам дека ќе ви бидат интересни и додатно ќе ги коментирате 😉
Каков театар сакаме? Класичен или модерен? Ивана Сајко е авторка која се афирмираше со драмски текстови поставени на театарските сцени насекаде низ Европа. Таа го преферира експериментот на сцената, онаму каде што актерот најпрво се чувствува себеси како личност, а дури потоа почнува да го гради ликот кој треба да го соголи пред публиката.
Освен на промоцијата на романот „Засолниште во времето“ на 1 декември во МКЦ, Георги Господинов одвои време да одговори и на неколку прашања на Оливера Ќорвезироска поврзани со книжевноста. „Најубавото на овие средби е што секој си го наоѓа своето засолниште или прибежиште. И секој си ја раскажува својата приказна“.
На 1 декември наш и Ваш гостин беше Георги Господинов. По промоцијата на наградуваниот роман „Физика на тагата“ во 2015 година во Старата скопска чаршија, овој пат писателот го угостивме во киното „Фросина“ во МКЦ, кое беше исполнето до последното место. Имавме прекрасни промотори и љубопитна публика. Се случи уште една книжевна вечер за долго сеќавање.
Денес од печат излегува новиот роман „Писмо за Глорија“ од Живко Грозданоски, како 216 издание во популарната едиција „ПРОаЗА“ на издавачката куќа ИЛИ-ИЛИ.
Георги Господинов со неговиот роман „Засолниште во времето“ не’ потсетува дека можеби предолго престојуваме во минатото, и напоменува дека ако веќе сакаме (и мораме) да бидеме таму, да ја оставиме вратата подотворена, за да можеме да се вратиме во сегашноста, мудро грабејќи кон иднината. Уметникот Закабир (Zackabier), пак, одбира поинаков начин на игра со европските земји, прилагоден на неговата професија, но исто така интригантен, и најважно, зачинет со убава доза на хумор. Тргнувајќи од прашањето од насловот на текстот, тој на крајот доаѓа до интересни и забавни решенија. Секако, стартот е резервиран за „италијанската чизма“ како најпрепознатлив момент во богатството од можности. А на што Ви изгледа Македонија? Закабир има интересно решение 😉
Престојувањето во привлечната виртуелна реалност исполнета со заводливи слики, за новите генерации е неизбежност. Во напорите што повеќе време да се помине надвор од магијата на екранот, посегнуваме по различни алатки. Една од нив е потсетувањето на минатото, на сопственото детство, во кое социјализацијата се одигруваше на сосема поинаков, подиректен начин. Една од игрите низ која се созреваше беа џамлиите. Обидот за повторна креација на волшебниот круг во кој владееја строги правила на игра се покажа успешен.
Денеска од печат излезе новата книга „Луѓето, а не градот“ од Снежана Младеновска Анѓелков, како 215 издание во популарната едиција „ПРОаЗА“ на ИЛИ-ИЛИ.
