Деновиве се забавував читајќи еден роман од Булат Окуџава кој долго време е дел од домашната библиотека, но спаѓаше во оние книги за кои постојано велиш „аха, да, дефинитивно ти си следен на ред“. И така минуваа години и години, и „Мерси…“ конечно дојде на ред! Си велам, можеби така и требало, бидејќи којзнае на кој начин ќе го доживеев романот ако го прочитав пред десет или петнаесет години. Овој руски автор сепак бара одредена зрелост, и драго ми е што се сретнавме токму тогаш кога треба.
Се радувам што денес од печат излезе второто издание на „Ветрилиште“, откако последниот примерок од првото издание од ноември 2024 година се продаде неодамна. За разлика од оригиналното издание, кое беше јубилејна десетта објавена книга, па си доби тврд повез и внатрешно шиење за да биде незаборавна, овој пат романот е објавен во мек повез во едицијата „ПРОаЗА“ на ИЛИ-ИЛИ под редниот број 247.
Вчера во Македонската академија на науките и уметностите беше објавен годинашниот добитник на наградата „Златен венец“ на „Струшките вечери на поезијата“, холандската поетеса Анеке Брасинга. По нејзиното претставување следеше поетско читање по повод 21 март, „Светскиот ден на поезијата“, на кое настапија членови на Македонскиот ПЕН Центар и на Друштвото на писателите на Македонија. Бидејќи ја имав таа чест за прв пат да настапам во тој простор, напишав нова песна, насловена „Брчки“.
Денеска од печат излегува новата книга од Симона Јованоска насловена „Ништо нормално“, како 246 издание во популарната едиција „ПРОаЗА“ на ИЛИ-ИЛИ. По дебито „Ги најдов во длабокото“ (2015), ова е втора збирка со раскази на авторката, откако во меѓувреме објави и два романи, „Денот на црвот“ (2021) и „Леска Брезоска“ (2024).
По завршувањето на уште една приказна поврзана со наградата „Роман на годината“, би сакал повторно, како и во претходниот случај со романот „Арагон“ на Михајло Свидерски, да се осврнам на книгите кои тивко и речиси незабележително, но сосема заслужено, го градат својот пат до вистинските читатели. Овој пат станува збор за романот „Необјавен фељтон“ на Владимир Илиевски, кој како и претходниот „Суво мастило“ (2020) (и обата во издание на „Македоника литера“), сосема заслужено беа финалисти за наградата на Фондацијата „Славко Јаневски“.
Годинава славам дводецениски роденден од излегувањето на мојата прва официјална прозна објава, збирката „Кротки приказни“. Во меѓувреме, дваесетината раскази поместени во неа се најдоа во реизданието кое во насловот содржи по нешто од сите трите книги што ги нуди: „Кротко-крајаптни синтези“. По тој повод, денес „честам“ еден расказ поврзан со музичар, кој се надевам дека ќе го препознаете 😉
Свидерски тивко и ненаметливо го гради својот книжен пат до вистински мајстор-раскажувач. Тоа ми стана јасно уште во 2019 година, кога авторот на само 28-годишна возраст напиша маестрално дело насловено „Последните денови на Ханс“, кое заслужено влезе во финалето за наградата „Роман на годината“. Да се напише таков психолошки роман за најголемиот сатрап во поновата историја, вешто криејќи ја информацијата од читателот, притоа длабоко навлегувајќи во психологијата на личноста зад која стојат милиони жртви, навистина претставува врвна умешност. За жал книгата, и покрај финалето, не наиде на особен интерес меѓу читателите. Очигледно тоа е резервирано само за добитниците на наградата. А кога сме веќе кај „Романот на годината“, изненадувачки е што новиот, исто така одличен роман „Арагон“ на Свидерски не влезе во вториот круг, меѓу 11-те селектирани дела, особено знаејќи дека дел од нив се „wanna-be“ романи. Но добро, секој со своите книжевни критериуми и убедувања.
„Книгата „Филмско око“ на Игор Анѓелков (2025, Скопје: Или-Или), ја проследува продукцијата на седмата уметност во текот на последните неколку години. Претставува критичка хроника на дадениот период на македонскиот, европскиот и американскиот филм.
Избор од стихозбирката објавена во 2025 година од „Креативна верига“
под друго небо
(скопје, август 2022)
седиме на една клупа во паркот, гласно
џвакаме наполитанки, и ги гледаме облаците.
еден облак онаму ти личи на кит.
денот е топол и голем колку детско срце.
еден ден ти исто ќе седиш на клупа со твојата
ќерка и исто ќе се смеете, само се надевам тоа
ќе биде некаде далеку, под друго небо, не тука.
овде отсекогаш останувале само будалите,
колку за на смртта да не и’ биде здодевно.
Кон романот „Ветрилиште“; пишува: Марија Трифуновска Тасеска
Драг Борис,
Првично, делуваш како обичен човек, ако обичен е нешто што навистина постои. Не знам по кои критериуми би се утврдила обичноста или необичноста кај некој. Дали можеби тоа што си опишан како човек кој живее обичен живот и станува со кукуригањето на петелот, па слуша музика користејќи грамофон и го пие кафето на балконот, те прави само обичен човек? Или тоа што сакаш „обични, секојдневни нешта – како редење дрва, косење трева, чистење олуци?“
Ако е тоа критериум, тогаш, кој е посебен?
