Таг архива: осврт

Кон претставата „Ова е само крајот на светот“ во Драмски театар

По поставувањето на „Фамилијата Адамс“ на репертоарот на Драмскиот театар, претстава со која режисерката Теа Беговска ни покажа колку во меѓувреме светот се изменил и ненормалното станало нормално, а нормалното – ненормално, сето тоа доловено и низ одличните визуелизации на Никола Пијанманов на сцената, таа со новата премиера го истражува нуклеусот на семејството, местото од каде што потекнуваат сите болки и насмевки на светот.

На денот на пролетта, 21 март, имав можност да ја погледнам на театарската сцена во Скопје, две седмици по нејзината премиера. Овој драмски текст на францускиот автор Жан-Лик Лагарс, во превод и адаптација на Беговска, функционира совршено во времиња како денешниве, кога зад аголот како навистина да се наѕира крајот на светот, а распнатоста од сите страни од нас создава ѕверови кои не гледаат подалеку од сопственото „јас“, се’ потешко искажувајќи ја вистината која гори во градите.

Читај повеќе →

Кон Оскаровецот „Една битка по друга“ на Пол Томас Андерсон

Членовите на американската филмска академија отсекогаш љубеле да фаворизираат сѐамерикански филм на кој ќе му ги дадат сите почести. Доколку годината „не се погоди“, можеме да очекуваме и некое изненадување, но оваа година тие имаа џокер во ракавот, бидејќи филмот „Една битка по друга“ на Пол Томас Андерсон содржи сѐ што може да се посака, а притоа да има предзнак „американско“. Овој бизарен акционен трилер кој иако е развлечен и раздолжен по сите напоредници и меридијани, сепак не можете да престанете да го гледате затоа што е мајсторски направен, според сите стандарди на американското меинстрим кино. Филмот мудро ја користи сатирата за да проговори за актуелните состојби во кои живееме, а за пораките што ги носи, во продолжение на текстот.

Читај повеќе →

Кон романот „Необјавен фељтон“ од Владимир Илиевски

По завршувањето на уште една приказна поврзана со наградата „Роман на годината“, би сакал повторно, како и во претходниот случај со романот „Арагон“ на Михајло Свидерски, да се осврнам на книгите кои тивко и речиси незабележително, но сосема заслужено, го градат својот пат до вистинските читатели. Овој пат станува збор за романот „Необјавен фељтон“ на Владимир Илиевски, кој како и претходниот „Суво мастило“ (2020) (и обата во издание на „Македоника литера“), сосема заслужено беа финалисти за наградата на Фондацијата „Славко Јаневски“.

Читај повеќе →

Кон романот „Арагон“ од Михајло Свидерски

Свидерски тивко и ненаметливо го гради својот книжен пат до вистински мајстор-раскажувач. Тоа ми стана јасно уште во 2019 година, кога авторот на само 28-годишна возраст напиша маестрално дело насловено „Последните денови на Ханс“, кое заслужено влезе во финалето за наградата „Роман на годината“. Да се напише таков психолошки роман за најголемиот сатрап во поновата историја, вешто криејќи ја информацијата од читателот, притоа длабоко навлегувајќи во психологијата на личноста зад која стојат милиони жртви, навистина претставува врвна умешност. За жал книгата, и покрај финалето, не наиде на особен интерес меѓу читателите. Очигледно тоа е резервирано само за добитниците на наградата. А кога сме веќе кај „Романот на годината“, изненадувачки е што новиот, исто така одличен роман „Арагон“ на Свидерски не влезе во вториот круг, меѓу 11-те селектирани дела, особено знаејќи дека дел од нив се „wanna-be“ романи. Но добро, секој со своите книжевни критериуми и убедувања.

Читај повеќе →

Кон „Филмско око“, жири на ДПМ

„Книгата „Филмско око“ на Игор Анѓелков (2025, Скопје: Или-Или), ја проследува продукцијата на седмата уметност во текот на последните неколку години. Претставува критичка хроника на дадениот период на македонскиот, европскиот и американскиот филм.

Читај повеќе →

Писмо до Борис

Кон романот „Ветрилиште“; пишува: Марија Трифуновска Тасеска

Драг Борис,

Првично, делуваш како обичен човек, ако обичен е нешто што навистина постои. Не знам по кои критериуми би се утврдила обичноста или необичноста кај некој. Дали можеби тоа што си опишан како човек кој живее обичен живот и станува со кукуригањето на петелот, па слуша музика користејќи грамофон и го пие кафето на балконот, те прави само обичен човек? Или тоа што сакаш „обични, секојдневни нешта  – како редење дрва, косење трева, чистење олуци?“

Ако е тоа критериум, тогаш, кој е посебен?

Читај повеќе →

Рок поезија

кон стихозбирката „Ноември“ од Игор Анѓелков

пишува: Тони Ќосев

На крајот од секоја школска година, класниот раководител доделуваше книги за одличните ученици за прикажаниот успех. Според детската логика, колку подебела книга – толку подобар си бил од другите. Во шесто одделение мене ми доделија една тенка книга. Класниот ме убедуваше дека само јас сум можел да ја разберам. Како да не. За таа книга да ја разберам ми требаа години, предзнаења и знаења, животна зрелост. Насловот на книгата: „Странецот“ – Албер Ками, една од највлијателните книги во 20 век.

Читај повеќе →

Кон романот „Три Марии“ од Оливера Ќорвезироска

Деновиве од печат ќе излезе второто издание на романот „Три Марии“ (Арс либрис) од Оливера Ќорвезироска, информација која само може да не’ израдува затоа што репринтот на едно книжевно издание не е баш честа појава, особено не на роман објавен во тековната година, само пред неколку месеци. Растргната меѓу промоцијата на изданијата на другите автори што како уредник ги приредува за читателите, како и со организацијата и жирирањето на една нововостановена книжевна награда, авторката скромно ја објави информацијата на својот профил, небаре се работи за секојдневие во кое добрите книги се препечатуваат толку често, што на публиката и’ преостанува да бара уште, и уште, и уште… само добра литература. Сето ова беше доволна провокација да ја препрочитам книгата и да ги споделам впечатоците за ова исклучително дело, кое во меѓувреме се закити и со престижното „Рациново принание“.

Читај повеќе →

Кон „Мајка“ на Теона Стругар Митевска

Деновиве во домашните кина е актуелен новиот филм „Мајка“ на Теона Стругар Митевска, кој минатиот месец ја отвори втората селекција по важност на венециската Мостра, „Хоризонти“. По поделените одгласи од колегите критичари, и откако во меѓувреме си ја изодува прилично богатата фестивалска агенда ширум светот, филмот може да го погледне и македонската публика.

Читај повеќе →

Кон романот „Ветрилиште“

Напишете коментар

пишува: Никола Пијанманов

„Зарем сме судени да умираме сами на ова парче земја? Зарем растеме нови генерации, кои едвај ќе чекаат да заминат од оваа пустелија?“ Овие прашања ги поставува Игор Анѓелков во најновиот роман „Ветрилиште“, а тие фучат како силен студен ветер низ листањето на неговото прозно дело. Празните предели и простори… сиви предградија. Таква е и мојата преокупација во сликарството на пејзажизмот. Ќе остане ли навистина овде жива душа, или како во последниот филм на Романецот Мунгиу, луѓето ќе исчезнат, а населбите ќе се наполнат со мечки и диви ѕверки од планините. Устите се затвораат полека, како да ги сошива времето, не толку стареењето, туку бесполезноста од нештата да се кажат од предолгото премолчување на зборовите. Атрофирале нашите усти и ја изгубиле својата најзначајна функција – да кажат нешто вистинито.

Читај повеќе →
  1. Страница:
  2. 1
  3. 2
  4. 3
  5. 4