Ја ситниме 2025-тата, време е за мала рекапитулација на нештата. Оваа година е во знакот на бројот 3 (три):
– три книги (прва стихозбирка, четврта со филмска есеистика и реиздание на првите три книги);
– три филмски фестивали (2nd Abbas Kiarostami – Berlin, 4th Across the lake – Dojran, 43. Torino film festival)
Посетата на возбудливиот „Национален музеј на филмот“ во Торино ја заокружуваме со последниот напис од трилогијата, посветен на филмските плакати, и тоа на роденденот на филмската уметност, на 28 декември. Се сеќаваме, на овој датум во 1895 година се случи првата официјална проекција во „Гранд кафе“ во Париз на филмовите на браќата Лимиер, по што светот дефинитивно не остана ист.
Речиси цел еден кат во музејот е резервиран за постерите кои ги најавувале легендарните остварувања, за потоа, како и самите филмови, засекогаш да останат во сеќавањата на филмофилите. Отпечатени на големи формати за да можат посетителите да уживаат во секој нивен детал, навистина беше задоволство да се погледне трудот на дизајнерите, секој со свој автентичен печат во времето во кое живеел и творел. Ја започнуваме прошетката низ филмската историја со помош на филмските плакати, најпрво со единствениот Шарло акробатот, а веднаш по него и незаборавното „камено лице“ на Бастер Китон. Уживајте 😉
Во вториот дел од трилогијата насловена „Посета на Националниот музеј на филмот“ во Торино, се задржуваме на најатрактивниот дел од поставките во срцето на „Антонелијана“, кои ја раскажуваат сто и кусур годишната историја на седмата уметност низ приказни, експонати, сеќавања… Се разбира, најфасцинантен е централниот дел со лифтот кој води угоре до видиковецот, од каде го гледате градот на дланка. Сценографијата наликува на онаа од „Блејдранер“, и навистина е незаборавно барем половина час да си седиш долу и ништо да не правиш, бидејќи се’ околу тебе е осмислено барем за момент да побегнеш во друга (филмска) димензија.
Најпрепознатливата точка во старото градско јадро на Торино е „Антонелијана“. Она што за Париз е Ајфеловата кула, тоа за првиот главен град на обединета Италија е прекрасната кула, во која веќе пар децении е вдомен „Националниот музеј на филмот“, кој привлекува огромно внимание меѓу посетителите. Земјата на Неореализмот секако дека заслужува еден ваков музеј, кој е организатор и на се’ позначајниот Филмски фестивал во Торино, кој годинава, кон крајот на ноември, го имаше своето 43 издание, на кое се појавија еден куп филмски ѕвезди. Затоа, впечатокот е дека присуството на фестивалот на северот од „Чизмата“ беше комплетно во знакот на седмата уметност, чиј врв, се разбира, беше посетата токму на прекрасниот филмски музеј.
Кон „Анатомијата на коњите“ на Даниел Видал Точа, „Фипресци“ лауреат во Торино
На 43-иот Филмски фестивал во Торино, наградата на Интернационалното здружение на филмски критичари „ФИПРЕСЦИ“ отиде во рацете на перуанскиот филм „Анатомијата на коњите“ на сценаристот и режисер Даниел Видал Точе. Жирито во состав Кјара Спањоли Габарди (Италија), Пол Рискер (Англија) и мојата маленкост, одлуката ја образложи на следниот начин:
„Филмот ја одразува неопходната вистина дека револуцијата содржи акција и крвопролевање, но таа е само состојба на умот осудена на неуспех. Ова чувствително истражување на домородната култура оживува преку магичниот реализам, црпејќи од духот на Едвард Мејбриџ. Како дело на визуелна поезија, кое е непропустливо во времето, филмот ни покажува дека она што човекот го поробил е послободно од самото човечко битие“.
Review: „The Anatomy of horses“ in 43rd Torino Film Festival
What is the most compelling aspect of a film festival? Certainly, watching an outstanding film. The excitement intensifies after seeing several exceptional films. Then you realise the festival’s selection is consistently impressive, assuring you that cinema’s future is promising. Ultimately, the greatest reward is discovering a new voice—a debut filmmaker from a little-known national cinema—who displays remarkable maturity. All these elements converge in the film The Anatomy of Horses, directed and written by Peruvian filmmaker Daniel Vidal Tocha.
„Мајка и син”, „Татко и син”, трилогијата „Молох”, „Бик” и „Сонце”, потоа „Александра”, „Фауст”, „Бајка”… Сосема доволно за да се констатира дека најзначаен гостин на 43th Torino film festival оваа година е рускиот режисер Александар Сокуров.
И додека Италијанките нетрпеливо чекаа да се појави Тони Бандерас и да им ја облагороди саботната вечер, јас ја избрав соседната сала “Massimo” за да го конзумирам новиот “a Spike Lee joint”.
Синоќа во прекрасниот „Teatro Regio“ на спектакуларен начин се отвори 43-тото издание на Филмски фестивал во Торино, каде на едно место беа собрани еден куп филмски ѕвезди од различни генерации и афинитети.
Победник на Интернационалниот фестивал на дебитантски филм „КинеНова“, чие десетто, јубилејно издание финишираше на почетокот на минатиот месец, e грузискиот филм „Паноптикон“ на сценаристот и режисер Георге Сикарулидзе. Жирито во состав Срдан Голубовиќ (режисер), Владимир Самоиловски (кинематографер) и Хамед Солејманзадех (филмски критичар) својата одлука ја образложија на следниот начин: „Исклучителна режисерска интуиција во раскажувањето приказни која се базира на клише, но далеку ги надминува границите на очекуваното, внесувајќи нè во светот на личниот, кревкиот и еротски универзум на главниот лик. Чувствителноста, храброста, непредвидливоста и ранливоста на ликовите во филмот создаваат мозаик од необичен и фасцинантен свет на непознатата Грузија“. Сето ова е доволна провокација за потсетување и препорака за филмот, претставувајќи го во продолжение ова мало ремек-дело од различни агли.
